با به دنیا آمدن کودکان بنیان خانواده نیازمند تغییرات اساسی خواهد شد والدین خصوصا مادران بایستی در راستای به کارگیری نحوه فرزند پروری موثر گام بردارند تا با تقویت خوداثربخشی راهکارهای تربیتی کودک را به بهترین شکل عملی نمایند و در مسیر رشد و تکامل پا به پای کودکان قدم بردارند. بر این اساس مطالعه حاضر با هدف بررسی روش آموزش گروهی فرزند پروری به عنوان مسیری در راستای خود اثربخشی مادران صورت گرفته است. مطالعه مروری حاضر، از طریق جستجو در مجلات، بررسی در پایگاه اطلاعاتیGoogle Scholar، Scopus، Iran index، ISI، Pubmed، Elsevier، Proquest، در محدوده سال های 2000-2018 استفاده شد. جستجوی مقالات با استفاده از کلیدواژه های آموزشی گروهی، فرزند پروری، خود اثربخشی مادر، فرزند پروری مثبت صورت گرفته است. حاصل جستجو اولیه 145 مقاله بوده است که پس از غربالگری عناوین چکیده ها، 48 مقاله انتخاب و در نهایت 37 مقاله واجد معیارها ورود به مطالعه داشته اند. نتایج یافته ها نشان داد که مادران به عنوان نزدیک ترین فرد به کودک نیازمند دریافت آموزش و ارتقای دانش، آگاهی و مهارت در راستای نحوه فرزند پروری می باشند. بنابراین با به کارگیری روش های موثر آموزشی خصوصا آموزش گروهی می توان رویکرد فرزند پروری مثبت را در خانواده ها ارتقا داد.

زمینه و هدف: اختلال یادگیری خاص تاثیرات مختلفی ازجمله استرس فرزند پروری را در والدین به دنبال دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی و مقایسه اثربخشی برنامه فرزند پروری مبتنی بر تجارب زیسته مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال یادگیری خاص و برنامه فرزند پروری مثبت بر استرس فرزند پروری مادران انجام گرفت. مواد و روش ها: این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه بود. نمونه پژوهش شامل 45 مادر دارای فرزند مبتلا به اختلال یادگیری خاص بود که به روش در دسترس انتخاب و به تصادف در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه تقسیم شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه استرس فرزند پروری بود. داده های جمع آوری شده با استفاده از روش تحلیل کوواریانس چند متغیره و نرم افزار SPSS نسخه 23 تحلیل شدند. یافته ها: یافته ها نشان داد که هر دو مداخله تاثیر معنی داری بر استرس فرزند پروری والدین داشته است. نتایج آزمون تعقیبی نشان داد بین دو مداخله فرزند پروری تجارب زیسته و فرزند پروری مثبت در متغیر استرس فرزند پروری در قلمرو کودک تفاوت معنی داری وجود دارد، اما این تفاوت معنی دار در متغیر استرس فرزند پروری در قلمرو والدین وجود نداشته است. نتیجه گیری: برنامه فرزند پروری مبتنی بر تجارب زیسته می تواند به عنوان برنامه ای موثر جهت کاهش استرس فرزند پروری مادران مورد استفاده قرار گیرد.

مقدمه: تعامل والدین با کودکان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابله ای می تواند باعث مشکلاتی در رابطه آنان با این کودکان شود و بر شدت نشانه های اختلال بیفزاید. از این رو این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت با فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد بر پرخاشگری مادران و نشانه های اختلال نافرمانی مقابله ای در کودکان انجام شد. مواد و روش ها: طرح پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و به صورت پیش آزمون-پس آزمون-پیگیری با دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه مادران دانش آموزان پایه اول، دوم و سوم ابتدایی با تشخیص اختلال نافرمانی مقابله ای شهرکرد در سال 1397 بودند. نمونه موردمطالعه شامل 45 نفر از مادران بود که به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه فرزندپروری مثبت، پذیرش و تعهد و یک گروه کنترل جایگزین شدند. از مقیاس درجه بندی اختلال نافرمانی مقابله ای و پرسش نامه پرخاشگری برای جمع آوری داده ها استفاده شد. داده ها از طریق تحلیل کوواریانس تک متغیری و آزمون تعقیبی بونفرونی و نرم افزار SPSS vol. 22 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش: نتایج نشان داد که بین گروه فرزندپروری مثبت و درمان پذیرش و تعهد با گروه کنترل در مرحله پس آزمون (P<0. 05, F=27. 40) و پیگیری (P<0. 05, F=7. 42) پرخاشگری مادران و پس آزمون (P<0. 05, F=47. 64) و پیگیریP<0. 05, F=33. 88 نشانه های اختلال تفاوت معناداری وجود دارد. هم چنین نتایج نشان داد که به غیر از مرحله پس آزمون پرخاشگری والدین، در سایر مراحل بین فرزندپروری مثبت با درمان پذیرش و تعهد تفاوت معناداری وجود ندارد. بحث و نتیجه گیری: با توجه به یافته های این پژوهش، فرزندپروری مثبت و فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد می توانند در کاهش مشکلات مادران و کودکان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابله ای موثر واقع شوند.

هدف این پژوهش با هدف مقایسه تاثیر دو روش آموزش برنامه ی فرزند پروری مثبت و کتاب درمانی با رویکرد طرحواره بر اضطراب کودکان انجام شده است. روش طرح پژوهش از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان پسر 7 تا 10 ساله ی مدارس ناحیه دو شهر کرمان در سال 1398 بود، که از طریق فهرست رفتاری کودک آخن باخ (آخنباخ و رسکورلا، 2001) از بین آنها 45 نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی به سه گروه 15 نفره تقسیم شدند. دو گروه 15 نفره آزمایشی (آموزش گروهی فرزند پروری مثبت، کتاب درمانی با رویکرد طرحواره) و یک گروه به عنوان گروه کنترل. فرزند پروری مثبت در 8 جلسه 90 دقیقه ای و کتاب درمانی در 4 جلسه 60 دقیقه ای برای مادران این کودکان اجرا شد و مجددا فهرست رفتاری کودکان آخن باخ (CBCL) توسط مادران هر سه گروه تکمیل شد.، گروه کنترل هیچ گونه مداخلاتی دریافت نکردند. برای تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS-20 و روش تحلیل کواریانس چند متغیره استفاده شد. یافته ها نتایج، اثر بخشی هر دو روش بر کاهش اضطراب را نشان داد. آموزش گروهی فرزند پروری مثبت نسبت به روش کتاب درمانی اثربخشی بیشتری داشت. نتیجه گیری بنابراین به نظر می رسد این دو روش، راهبردهای موثری هستند که می توان آنها را در تدوین طرح های رواندرمانی کودکان با مشکل اضطراب مد نظر قرار داد.

مقدمه: سبک فرزندپروری والدین در دوران مختلف کودکی به منظور تعلیم و تربیت فرزندان برچگونگی تکامل شخصیت آنان تاثیرگذار می باشد. ارتباط مناسب والد با کودک علاوه بر فراهم نمودن آسایش و تقویت احساساتی از قبیل اعتماد، اطمینان، امنیت و استــقلال، زمینه ساز رشد و بلوغ جسمی، روانی و به خصوص اجتماعی در سنین نوجوانی و بعد از آن می گردد.هدف: مطالعه حاضر با هدف تعیین سبکهای فرزند پروری والدین شهر رشت انجام شده است.روش کار: مطالعه حاضر یک پژوهش توصیفی است که درآن 150 نوجوان 16-14 ساله (سن اواسط نوجوانی) با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای از دبیرستانهای شهر رشت انتخاب شده و در پژوهش شرکت نمودند. پرسشنامه مشتمل بر دو بخش اطلاعات دمــوگرافـیک نوجوان و خانواده و ابزاری که کیفیت ارتباط پدر و مادر را بطور جداگانه مورد سنجش قرار می داد (PBI) Parental Bonding Instrument توسط نوجوانان تکمیل شده و پس از جمع آوری به کمک نرم افزارآماری 15 SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایچ: یافته های پژوهش نشان می دهد میانگین و انحراف معیار میزان مراقبت و حمایت بیش از حد در پدران بترتیب (3.68±15.39) و (4.22±16.63) و این مقادیر در مادران بترتیب (4.22±13.45) و (4.81±14.40) می باشد که پدران و مادران بر اساس درجه بندی در ابزار در دسته محبت کم و حمایت زیاد (کم محبت) قرارمی گیرند.نتیجه گیری: پدران و مادران شهر رشت نشان دادند که با کودکان سرد بوده وآنان را طرد می کنند و نیز با حمایت بیش از حد ازفرزندان خود مانع استقلال و پیشرفت آنان می گردند. این امر قویا می تواند ناشی از عدم آگاهی از نحوه برخورد صـحـیح والدین با فرزندان در مراحل مختلف رشد و تکامل و عواقب جبران ناپذیر بر زندگی آینده جوانان باشد که خود لزوم آموزشهای همگانی بر اساس برنامه های ساختار یافته برای والدین قبل از تولد فرزندان را مطرح می نماید.

خشم یکی از مه مترین پدیده های زندگی است که به دلیل تأثیر آن بر سلامت روحی و جسمی افراد، یکی از موضوعات ضروری است. لذا پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش فرزندپروری مبتنی بر شفقت مبتنی بر ذهن آگاهی بر کنترل خشم مادران انجام شد. روش پژوهش: روش پژوهش، شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و جامعه آماری شامل تمام مادران مراجعه کننده به بهزیستی یزد در سال 1397 بود. حجم نمونه شامل 30 نفر از مادران که به روش در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. ابزار پژوهش برای گردآوری اطلاعات، پرسش نامه ی کنترل خشم بود و برای ارائه ی آموزش فرزندپروری بر پایه ی شفقت مبتنی بر ذهن آگاهی، کارگاه آموزشی طی 14 جلسه 60 دقیقه ای برای گروه آزمایش اجرا شد. یافته ها: نتایج با توجه به سطح معناداری آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد که آموزش فرزندپروری بر پایه ی شفقت مبتنی بر ذهن آگاهی بر کنترل خشم مادران مؤثر است و 52 درصد از نمره های پس آزمون کاهش یافته است به خاطر آموزش فرزندپروری است. نتیجه گیری: با توجه به نتایج این پژوهش، مهارت های مورد استفاده در آموزش فرزندپروری و ذهن آگاهی می تواند به مادران کمک کند تا بر خشم خود کنترل بیشتری داشته باشند. بنابراین با گنجاندن آموزش فرزندپروری در برنامه های سازمآن های مرتبط مانند آموزش و پرورش می توان به خانواده ها کمک مؤثری انجام داد.

مقدمه: از آنجایی که بنیان حالات روان شناختی مثبت به عنوان متمم رویکردهای کمبود مدار در سالهای اخیر مطرح شده است بر آن شدیم تا این شاخه جدید روان شناسی را که به مطالعه علمی نیرومندی های انسان نظر دارد بیشتر مورد توجه قرار داده و به بررسی سهم مولفه های هوش هیجانی و سبک های فرزند پروری در پیش بینی حالات روان شناختی مثبت بپردازیم.مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی 200 نفر از دانشجویان روان شناسی مقطع کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن با استفاده از نمونه گیری خوشه ای مرحله ای انتخاب شدند. سپس با استفاده از پرسش نامه های هوش هیجانی برادبری و گریورز، سبک های فرزندپروری بامریند و پرسش نامه حالات روان شناختی مثبت رجایی و همکاران مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده های پژوهش با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و آمار استنباطی (رگرسیون چندگانه) به کمک نرم افزار SPSS بررسی شدند.یافته ها: از بین مولفه های هوش هیجانی، مولفه خودآگاهی هیجانی (0.464=b) بیشترین مقدار پیش بینی کننده را دارا بود و مدیریت رابطه پیش بینی کنندگی معنا داری را در این تحقیق نشان نمی داد. همچنین از میان سبک های فرزند پروری، سبک فرزندپروری مقتدر نیز رابطه مثبت معناداری با حالات روان شناختی مثبت داشت و نیز هیچ رابطه معناداری بین سبک فرزندپروری مستبد با حالات روان شناختی مثبت یافت نشد.بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر و اهمیت حالات روان شناختی مثبت پیشنهاد می شود که به پرورش هوش هیجانی از سنین کودکی و آموزش آن به والدین و متوجه ساختن والدین در نحوه فرزندپروری توجه بیشتری شود تا با افزایش سطح رضایتمندی افراد میزان بهداشت روانی جامعه نیز ارتقا یابد.

خانواده اولین و مهم ترین نظام ارتباطی برای کودکان به شمار می رود و استفاده از شیوه های مناسب حل مساله در این محیط می تواند تاثیر قابل توجهی بر رشد روانی و اجتماعی کودکان داشته باشد. این پژوهش، با هدف بررسی اثربخشی آموزش حل مساله به والدین بر شیوه های تربیتی و تعاملی آنها با فرزندان شان انجام شده است. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون تک گروهی است. گروه نمونه شامل 28 نفر از مادران دانش آموزان پیش دبستانی و دبستانی مدارس غیر انتفاعی شهر تهران بوده است که با روش نمونه گیری در دسترس، انتخاب شده بودند. مادران در کارگاه های آموزش تربیت فرزندان با روش حل مساله شرکت کردند که هفته ای یک بار در 9 جلسه 2 ساعته برگزار شدند. قبل از شروع و بعد از اتمام هر کارگاه، والدین پرسش نامه روش های تربیتی والدین و سیاهه رابطه والد- کودک را تکمیل کردند. یافته های حاصل از تحلیل اندازه گیری های مکرر نشان داد شرکت در کارگاه آموزش روش تربیتی مبتنی بر حل مساله به افزایش میانگین روش تعامل بر اساس حل مساله و کاهش میانگین روش تنبیه و توبیخ در پرسش نامه روش های تربیتی والدین منجر شده است. داده های حاصل از سیاهه رابطه والد- کودک نیز نشانگر افزایش میانگین ایجاد محدودیت می باشد. آموزش مهارت حل مساله به والدین می تواند باعث افزایش به کارگیری سبک تربیتی مبتنی بر حل مساله و کنترل کودکان به وسیله والدین از راه ایجاد قانونمندی در خانواده شود.